NOWA  UKRAIŃSKA USTAWA „O SPÓŁKACH Z OGRANICZONĄ I DODATKOWĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ”

6 lutego bieżącego roku Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła nową ustawę „O spółkach z ograniczoną i dodatkową odpowiedzialnością”, która weszła w życie 17 czerwca tego roku.

Wymieniona ustawa reguluje między innymi kwestie dotyczące zakładania oraz funkcjonowania sp. z o.o.  Ustawa wprowadza wiele nowych, oczekiwanych zmian, stanowi chociażby o mniejszych wymaganiach co do statutu spółki, chroni mniejszościowych wspólników ograniczając możliwość ich wykluczenia tylko do 2 przypadków, dopuszcza możliwość utworzenia rady nadzorczej, pozwala następcy prawnemu na przejęcie udziałów bez zgody wspólników. Są to zmiany, które można uznać niejako za rewolucyjne, a na pewno wyczekiwane przez przedsiębiorców.

Wymienione powyżej zmiany to jeszcze niepełna lista „nowości”, które wprowadza nowa ustawa.  Przetłumaczyliśmy ją na język polski, aby czytelnicy mogli się z nią zapoznać.

W dzisiejszym artykule przedstawiamy tłumaczenie postanowień ogólnych oraz rozdziału II.

Artykuł 1. Zakres zastosowania ustawy

  1. Ustawa określa status prawny spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek z dodatkową odpowiedzialnością (dalej – spółka), zasady ich tworzenia, działania i rozwiązania, prawa i obowiązki ich członków.
  2. Status prawny spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i spółek z dodatkową odpowiedzialnością w branży ubezpieczeniowej i działalności inwestycyjnej, w zakresie produkcji rolnej, a także w innych obszarach działalności, w kolejności ich utworzenia, działalności i zakończenia podlega tej Ustawie, z uwzględnieniem cech, określonych w ustawach szczególnych.
  3. Zarządzanie spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością i spółkami z dodatkową odpowiedzialnością, w kapitałach zakładowych w których udział ma państwo lub samorząd terytorialny, podlega niniejszej Ustawie, z uwzględnieniem cech, określonych w ustawach szczególnych.

Artykuł 2. Odpowiedzialność członków spółki, którzy nie wnieśli wkładów w pełnej wartości

  1. Członkowie spółki, którzy nie wnieśli pełnych wkładów, odpowiadają solidarnie za jej zobowiązania do wysokości wartości niewniesionej części wkładu każdego ze wspólników.

Artykuł 3. Odpowiedzialność spółki

  1. Spółka odpowiada za swoje zobowiązania całym swoim majątkiem.
  2. Spółka nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania swoich wspólników.

 

Artykuł 4. Członkowie spółki

  1. Liczba członków spółki jest nieograniczona.

.

Artykuł 5. Prawa członków spółki

  1. Członkowie spółki mają następujące prawa:

– uczestniczenia w zarządzaniu spółką, w sposób przewidziany w Ustawie i w statucie spółki;

– otrzymywania informacji o działalności spółki;

– uczestniczenia w podziale zysku spółki;

-uzyskania w przypadku likwidacji spółki część majątku, pozostałego po rozliczeniach z wierzycielami, lub jego wartości.

  1. Członkowie spółki mogą mieć inne prawa określone w ustawie lub w statucie spółki.

 

Artykuł 6. Obowiązki członków spółki

  1. Członkowie spółki są zobowiązani do:

 

1) przestrzegania statutu spółki;

 

2) wykonywania uchwał walnego zgromadzenia wspólników spółki.

 

  1. Członkowie mogą mieć obowiązki określone przez ustawę lub w statucie spółki.

 

Artykuł 7. Umowa spółki

  1. Umowa, w której członkowie zobowiązują się realizować swoje prawa i uprawnienia w określony sposób lub zobowiązują się do powstrzymania się od ich realizacji (dalej – umowa spółki), jest dobrowolna i odbywa się w formie pisemnej. Umowa spółki, która nie spełnia tych wymagań, jest nieważna.
  2. Data zawarcia oraz okres ważności umowy spółki są w niej określone.
  3. Umowa spółki może przewidywać warunki lub zasady ustalania warunków, według których uczestnik ma prawo albo jest zobowiązany kupić lub sprzedać udziały w kapitale zakładowym, a także określenie przypadków, gdy takie prawo lub obowiązek występuje.
  4. Umowa spółki, która nakłada na członków obowiązek głosowania zgodnie z instrukcjami zarządu, jest nieważna.
  5. Treść umowy spółki nie podlega ujawnieniu i jest poufna, chyba że określono inaczej w ustawie lub w umowie. Umowa spółki, której stroną jest państwo, państwowe lub komunalne przedsiębiorstwo lub osoba prawna, w której 25% i więcej kapitału zakładowego należy do państwa lub samorządu terytorialnego, (treść umowy) podaje się do wiadomości publicznej w terminie 10 dni od momentu jej zawarcia poprzez umieszczenie na stronie internetowej właściwego organu państwowego, organu samorządu terytorialnego.
  6. Umowa zawarta przez jedną ze stron umowy z naruszeniem takiego porozumienia jest nieważna, jeżeli druga strona umowy wiedziała lub powinna była wiedzieć o takim naruszeniu.

 

Artykuł 8. Nieodwołalne pełnomocnictwo w zakresie spraw spółki

  1. Jeśli pełnomocnictwo zostało wydane w celu wykonania albo zabezpieczenia wykonania zobowiązań członków jako stron umowy spółki, przedmiotem których jest prawo do udziału w kapitale zakładowym lub uprawnienia członków, pełnomocnik może wskazać w treści pełnomocnictwa, że przed upływem terminu pełnomocnictwo jest nieodwołalne bez zgody mocodawcy, bądź może być odwołalne w przypadkach przewidzianych w pełnomocnictwie (nieodwołalne pełnomocnictwo).
  2. Nieodwołalne pełnomocnictwo wygasa w przypadku ustania obowiązku wykonania albo zabezpieczenia wykonania, dla którego zostało wydane.
  3. W przypadku naruszenia praw i interesów mocodawcy, pełnomocnik na żądanie mocodawcy powinien zaprzestać korzystania z nieodwołalnego pełnomocnictwa i je wypowiedzieć. W przypadku powstania sporu nieodwołalne pełnomocnictwo może być unieważnione przez sąd.
  4. Nieodwołalne pełnomocnictwo musi zostać poświadczone przez notariusza.
  5. Osoba, na rzecz której wydano nieodwołalne pełnomocnictwo, nie może przekazać podjęcia działań, do których została upoważniona, innej osobie, jeżeli nie postanowiono inaczej w treści pełnomocnictwa.

Rozdział II. Utworzenie spółki

Artykuł 9. Nazwa spółki

  1. Nazwa spółki ma zawierać nazwę spółki, formę organizacyjno-prawną (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka z dodatkową odpowiedzialnością).
  2. Spółka może mieć skróconą nazwę w języku ukraińskim, pełną i skróconą nazwę w językach obcych.

 

Artykuł 10. Utworzenie spółki

  1. Zawiązanie spółki następuje na mocy decyzji jej założycieli.
  2. Jeśli spółka jest tworzona przez kilka osób, te osoby w przypadku potrzeby określenia relacji między nimi w zakresie tworzenia spółki mogą zawrzeć umowę o założeniu spółki w formie pisemnej. Umowa o utworzeniu spółki może ustanawiać tryb utworzenia spółki, warunki realizacji wspólnych działań w zakresie tworzenia spółki, wielkość kapitału zakładowego, udział w kapitale zakładowym każdego z uczestników, terminy i tryb dokonywania wkładów i inne warunki. Umowa o utworzeniu spółki obowiązuje do dnia rejestracji spółki, o ile nie określono inaczej w umowie lub nie wypływa to z natury zobowiązania.

 

Artykuł 11. Statut spółki

  1. Dokumentem założycielskim spółki jest jej statut.
  2. Pierwsza wersja statutu spółki jest podpisywana przez wszystkich wspólników spółki. Autentyczność podpisów wspólników spółki, jest poświadczana notarialnie.
  3. Zmiany w statucie spółki i pierwsza wersja statutu spółki, utworzone w wyniku reorganizacji, są podpisywane przez wspólników spółki, którzy głosowali za uchwałą o wprowadzeniu zmian lub o zatwierdzeniu pierwszej wersji statutu, lub przez osobę upoważnioną przez ten organ, który podjął taką uchwałę, jeżeli statut to przewiduje. Autentyczność podpisów uczestników lub osoby upoważnionej poświadczane są notarialnie.
  4. Jeżeli spółka powstaje w wyniku reorganizacji, przy czym wspólnicy spółki będą mieli mniej praw do podziału swoich akcji lub do odstąpienia od spółki niż posiadacze praw (akcjonariusze), lub jeżeli prawa te są węższe lub bardziej ograniczone niż prawa członków ( akcjonariuszy), pierwsza wersja statutu takiej spółki zostanie przyjęta jednogłośnie uchwałą wszystkich uczestników i zostanie podpisana w kolejności określonej w części drugiej tego artykułu.
  5. Statut spółki zawiera informacje o:

–  pełnej i skróconej (jeśli jest podana) nazwie spółki;

– organach uprawnionych do zarządzania spółką, ich kompetencjach, trybie podejmowania przez nich uchwał;

– procedurze wstąpienia i wystąpienia ze spółki;

  1. Statut spółki może zawierać inne informacje, które nie są sprzeczne z prawem.

 

 

Wiele rodzin doświadczyło już na własnej skórze sytuacji, w której przez kilkanaście miesięcy poszczególni jej członkowie muszą przystępować do procedury odrzucenia spadku, czy to w toku postępowania sądowego, czy przed notariuszem.

Sytuacja ta jest wynikiem faktu, iż w przypadku, gdy nasz spadkobierca nie pozostawił swoim następcom niczego poza długami najrozsądniejszym z punktu widzenia ekonomii jest odrzucenie spadku.

Odrzucenie spadku przez spadkobierców powołanych do dziedziczenia w pierwszej kolejności powoduje powstanie spadkobrania w stosunku do krewnych w dalszym stopniu.

Wówczas ci po uzyskaniu informacji, iż są potencjalnie powołani do spadku powinni w ciągu 6 miesięcy od daty dowiedzenia się o spadku złożyć oświadczenie o odrzuceniu spadku.

Gdy rodzina jest duża, a do tego mamy w niej małoletnich cała ta procedura może potrwać miesiące.

W związku z tym do Sądu Najwyższego w ostatnim czasie skierowano zapytanie o możliwość złożenia oświadczenia o odrzuceniu spadku niejako na zapas, tj już w sytuacji, gdy np. nie skończyło się jeszcze postępowanie o wyrażenie zgody przez sąd rodzinny na odrzucenie spadku przez małoletniego.

Sąd Najwyższy jednakże w ostatnio wydanej Uchwale był tu dość jednoznaczny i stwierdził, iż:

złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku przez osobę, w stosunku do której nie rozpoczął jeszcze biegu termin określony w art. 1015 par. 1 kodeksu cywilnego jest bezskuteczne.

(sygn. akt III CZP 36/18)

W ostatnim czasie zdarzyło nam się prowadzić kilka spraw związanych z nabyciem przez naszych Klientów obligacji korporacyjnych podmiotów, które zaczęły mieć problemy z płynnością finansową. Jak nietrudno się domyślić obligatariusze nie otrzymywali należnych im odsetek, a w dalszej kolejności nie dochodziło również do terminowego wykupu obligacji przez emitenta.

Jakie kroki prawne należałoby podjąć w takiej sytuacji?

Najlepszym rozwiązaniem jest złożenie pozwu w postępowaniu nakazowym.

Podstawą do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym, zgodnie z art. 485 § 1 k.p.c jest m. in. wezwanie dłużnika do zapłaty i pisemne oświadczenia o uznaniu długu.

Należy wskazać, że postacią pisemnego oświadczenia dłużnika o uznaniu długu jest niewątpliwie sam dokument obligacji.

Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 ustawy o obligacjach, obligacja jest papierem wartościowym emitowanym w serii, w którym emitent stwierdza, że jest dłużnikiem właściciela obligacji (obligatariusza) i zobowiązuje się wobec niego do spełnienia określonego świadczenia.

Obligację należy więc zakwalifikować zgodnie z powyższą definicją jako tzw. właściwe uznanie długu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny uznanie właściwe jest niewątpliwie czynnością prawną, a ściślej – umową jednostronnie zobowiązującą, zawartą między dłużnikiem, a wierzycielem, w której dłużnik potwierdza swe zobowiązanie, zasadniczo mając na celu jego ustalenie, czasem także – zabezpieczenie. Biorąc zatem pod uwagę pozostałe przesłanki do wydania nakazu zapłaty z art. 485 § 1 k.p.c., którą jest również dochodzenie świadczenia pieniężnego, uznać należy, że kierowanie pozwu do postępowania nakazowego jest jak najbardziej uzasadnione.

Warto też zaznaczyć, że uzyskanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym jest korzystne pod względem dochodzenia swoich roszczeń na dalszym etapie. Sam nakaz zapłaty stanowi bowiem tytuł zabezpieczenia, na podstawie którego można wszcząć przed komornikiem postępowanie zabezpieczające, zmierzające do zabezpieczenia majątku dłużnika na przyszłą egzekucję.

 

Gwoli ścisłości należy dodać, iż dokument obligacji jako taki nie jest wymieniony w wyżej cytowanym przepisie, tym samym do w dużej mierze od interpretacji sądu zależeć będzie, czy pozew o zapłatę z obligacji skieruje na drogę postępowania nakazowego, czy upominawczego.

Z naszego doświadczenia prowadząc sprawy przeciwko jednemu z emitentów obligacji sądy w Warszawie rozstrzygały postępowania o zapłatę kwoty z obligacji i poprzez wydanie nakazu w postępowaniu nakazowym i w postępowaniu upominawczym

Uraz biczowy kręgosłupa -uraz typu smagnięcie biczem – uraz z bicza, czy z angielska whiplash to niewątpliwie jednen z najbardziej popularnych urazów powstający podczas wypadków i kolizji samochodowych. Zasadniczą przyczyną powstania urazu szyi typu biczowego jest najechania na tył samochodu w wyniku którego siły wyzwolone w wyniku uderzenia powodują bezwładny nadmierny skłon głowy w tył oraz równolegle gwałtowny powrót położenia głowy do pełnego zgięcia. W konsekwencji urazu whiplash poszkodowany może odczuwać silne dolegliwości powypadkowe.

Niestety z punktu widzenia zakładów ubezpieczeń uraz biczowy obecnie jest urazem spornym. Ubezpieczyciele często odmawiają wypłat zadośćuczynienia za doznany uszczerbek na zdrowiu z tego tytułu.

W swoim uzasadnieniu odmawiając wypłaty odszkodowania zakład ubezpieczeń wskazuje na brak dowodów w dokumentacji leczenia, w szczególności brak stwierdzenia urazu w obrazowaniu rtg, czy podczas rezonansu magnetycznego.

Nie bierze jednak pod uwagę faktu, iż nie można dostrzec zmian w tkankach w wyniku zaszłego urazu biczowego podczas badania rezonansem magnetycznym MR czy na zdjęciach rtg, ponieważ uraz ten nie powoduje uszkodzenia układu kostnego, a uszkodzenia tkanek są tego rodzaju, iż nie widoczne są podczas badania MR. Niewątpliwie jednak poszkodowany odczuwa wiele nieprzyjemnych dolegliwości, które utrudniają normalne życie i bieżące funkcjonowanie. Przykładowo może on wiązać się z odczuwaniem różnego rodzaju bólu w szyi, promieniującym do kończyn górnych czy problemami ze spaniem. Częstymi dolegliwościami mogą okazać się także  nudności,  czy drętwienie rąk lub sztywnienie karku.

Stąd też też wiele osób po odmowie wypłacenia wydawałoby się należnego odszkodowania za skutki wypadku zastanawia się czy jest sens wdawać się w spór z zakładem ubezpieczeń o przyznanie odszkodowania.

Cóż odpowiedź z punktu widzenia adwokata jest prosta, gdyż co do zasady warto rozważyć możliwość wystąpienia na drogę sądową.

Co prawda z punktu widzenia zakładów ubezpieczeń uraz kręgosłupa szyjnego- typu smagnięcie biczem jest kwestionowany, to w większości opinii wydawanych przez biegłych lekarzy : neurologa czy ortopedy, takich wątpliwości, co do związku przyczynowego pomiędzy wypadkiem drogowym, a urazem biczowym nie ma. I zwykle powstanie urazu biczowego uznawane jest jako trwały lub przynajmniej długotrwały uszczerbek na zdrowiu.

Oczywiście zawsze jest to kwestia indywidualna. Uraz biczowy urazowi biczowemu nie równy i sami medycy wprowadzają 5 stopniową skalę oceny tego urazu..

Nie da się jednak ukryć, iż większość powództw dotyczących urazu kręgosłupa typu smagnięcie biczem jest uznanych, a poszkodowani uzyskują należne im zadośćuczynienie za doznany uszczerbek na zdrowiu.

Swego czasu natknąłem się na następująca statystykę spraw sądowych, których przedmiotem roszczenia było zadośćuczynienie za skutki dystorsji odcinka szyjnego kręgosłupa.

Z statystyki postępowań sądowych tej wynika, iż w 94 % przypadkach Sąd rozpoznający pozew o zadośćuczynienie za skutki urazu biczowego – whiplash wydawał wyrok zasądzający. Jedynie 6% spraw kończyło się oddaleniem wniesionego powództwa.

Oczywiście statystyka ta ma pewne dziury, jako prawnik muszę dodać, iż 94% przypadków, w których sąd uznał powództwo nie jest jednoznaczne z stwierdzeniem, iż uznał je w całości. W każdym razie jednak Sądy potwierdzały fakt, iż konsekwencją wypadku komunikacyjnego był uraz kręgosłupa szyjnego typu  biczowego, za skutki to którego urazu poszkodowanym należne było zadośćuczynienie.

Z drugiej strony również te 6% wyroków oddalajacych powództwo nie nie koniecznie musiało wiązać się z uznaniem, iż do urazu biczowego nie doszło. Mogła bowiem także mieć miejsce sytuacja, gdy pozew o zadośćuczynienie za powstanie urazu biczowego był oddalany z uwagi na fakt, iż zdaniem sądu dotychczas wypłacone przez ubezpieczyciela odszkodowanie, jeszcze na etapie przedsądowym, w sposób wystarczający rekompensowało skutki urazu biczowego kręgosłupa.

Tak wiec podsumowując, na pewno będąc ofiara wypadku komunikacyjnego, który skutkował powstaniem urazu biczowego rozważyć drogę sądową.

Jak pewnie każdy z nas zaobserwował w ostatnich latach nastąpił lawinowy wzrost przyjazdu pracowników ze Wschodu, głównie Ukraińców na teren Polski. Szacuję się, że obecnie w kraju przebywa od 500 tys. do 2,5 mln Ukraińców, co stanowi do 6-7 % wszystkich mieszkańców Polski. Jest to rzesza ludzi, za którą co oczywiste pojawiły się problemy prawne, w tym dotyczące stosunków rodzinnych. Co istotne często Sądy polskie rozpatrując sprawy Ukraińców muszą orzekać w oparciu o przepisy prawa ukraińskiego.

W dniu 24 maja 1993 roku w Kijowie  została podpisana Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych, która między innymi reguluje stosunki prawne między rodzicami i dziećmi.

Zgodnie z brzmieniem umowy, roszczenia alimentacyjne na rzecz dzieci, podlegają prawu tej strony, której obywatelem jest dziecko. Zatem gdy dziecko jest obywatelem Ukrainy – sąd będzie stosował prawo ukraińskie.

Jak zatem wygląda kwestia ustania obowiązku alimentacyjnego w prawie polskim i ukraińskim?

Przepisy polskiego kodeksu rodzinnego wprowadzają ogólną zasadę, obowiązku utrzymywania dziecka przez krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo (art. 128 kro ) zaś  przepis Ukraińskiego kodeksu rodzinnego stanowi o obowiązku rodziców w zakresie utrzymania dziecka, aż do osiągnięcia przez nie pełnoletności.

Powszechne jest jednak błędne przekonanie, że wraz z osiągnięciem przez dziecko pełnoletności ustaje wobec niego obowiązek alimentacyjny. Taka sytuacja nie ma odbicia ani w ustawodawstwie polskim, ani w ukraińskim.

Artykuł 188 ust. 2 Ukraińskiego kodeksu rodzinnego stanowi wprost: „Rodzice mogą zostać zwolnieni z obowiązku alimentacyjnego dziecka wyłącznie na mocy orzeczenia sądowego”.  (Батьки можуть бути звільнені від обов’язку утримувати дитину тільки за рішенням суду. )

Oznacza to, że polski, ukraiński ustawodawca nie przewidują automatycznej możliwości uchylenia się od wymienionego obowiązku. Czy to znaczy, że obowiązek alimentacyjny względem dziecka nigdy się nie kończy?

Uchylenie obowiązku alimentacyjnego rodziców w prawie polskim ustaje w przypadkach wskazanych w kodeksie tj.:

Zobowiązany może uchylić się od wykonania obowiązku alimentacyjnego względem uprawnionego, jeżeli żądanie alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Nie dotyczy to obowiązku rodziców względem ich małoletniego dziecka.

Rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego, jeżeli są one połączone z nadmiernym dla nich uszczerbkiem lub jeżeli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się

Warto podkreślić, że sam fakt podjęcia przez pełnoletnie dzieci nauki w szkołach policealnych, wyższych, nie stanowi o obowiązku rodziców do utrzymywania dziecka. Według linii orzeczniczej polskich sądów wobec dorosłego dziecka, które nie osiąga na studiach (w innych szkołach policealnych) odpowiednich wyników, lub nie stara się choć w części odciążyć finansowo rodziców, może zostać uchylony obowiązek alimentacyjny rodziców, jednak każdorazowo decyduje o tym sąd, a rodzice nie mogą arbitralnie decydować o uchyleniu się od tego obowiązku.

Ukraiński kodeks rodzinny przewiduje nieco inne podstawy ustania obowiązku świadczeń alimentacyjnych wobec dzieci:

– których dochód znacząco przewyższa dochody rodziców i zabezpiecza w zupełności ich potrzeby (art. 188 ust. 1 Ukraińskiego kodeksu rodzinnego)

Батьки можуть бути звільнені від обов’язку утримувати дитину, якщо дохід дитини набагато перевищує дохід кожного з них і забезпечує повністю її потреби.

– które nabyły prawo własności nieruchomości (budynek mieszkalny, mieszkanie, grunty) – (art. 190 ust. 1 Ukraińskiego kodeksu rodzinnego)

Припинення права на аліменти для дитини у зв’язку з передачею права власності на нерухоме майно (житловий будинок, квартиру, земельну ділянку тощо).

  które przestały kontynuować naukę, lub kontynuują ją, ale osiągnęły już 23 rok życia (art. 199 ust.1 i 2).

Якщо повнолітні дочка, син продовжують навчання і у зв’язку з цим потребують матеріальної допомоги, батьки зобов’язані утримувати їх до досягнення двадцяти трьох років(…).  Право на утримання припиняється у разі припинення навчання.

W związku z tym osoba na której ciąży obowiązek alimentacyjny, powinna zapoznać się z przepisami kodeksu rodzinnego, zanim arbitralnie zdecyduje, że nie będzie dalej uiszczać alimentów na dziecko. Z przepisami tymi zobowiązany jest zapoznać się również sąd w Polsce rozstrzygający o ustaniu obowiązku alimentacyjnego wobec osoby będącej obywatelem Ukrainy.

 

Autor: Anna Doboszczak

Ubezpieczenie OC kojarzy nam się wszystkim głównie z corocznym obowiązkiem wykupienia polisy komunikacyjnej dla naszych pojazdów. Jednak coraz więcej grup zawodowych decyduje się w ten sposób zabezpieczyć swoją aktywność zawodową.

Czy w przypadku nauczycieli zachodzi taka konieczność?

Z ubezpieczeniami odpowiedzialności cywilnej sytuacja wygląda tak, że jeśli w trakcie całej naszej aktywności (zawodowej czy życiowej) chociaż raz będziemy zmuszeni z niego skorzystać to z reguły oznacza, że warto było posiadać polisę.

Chroni nas bowiem ona przed roszczeniami osób trzecich. W przypadku nauczycieli mogą to być roszczenia związane z szkodą doznaną przez pozostającego pod jego opieką ucznia albo roszczenia szkoły związane np. z zniszczeniem sprzętu szkolnego.

Co ciekawe nie jest to sytuacja rzadko, sam ostatnio miałem do czynienia z sytuacja, gdy dyrektor szkoły próbował wymusić z polisy OC nauczyciela pokrycie kosztów zniszczonej tablicy multimedialnej – zniszczonej w wyniku ataku szału przez jednego z uczniów, który zaczął rzucać ciężkimi przedmiotami.

Trzeba jednak pamiętać, że w przypadku ubezpieczenia OC z reguły nie chroni ono tych nauczycieli, którzy wyrządzili szkodę: w sposób umyślny, w wyniku niedbalstwa, w następstwie celowego nieprzestrzegania regulaminów, instrukcji albo poprzez świadome nie wykonywanie swoich obowiązków.

Wykupywać więc taką polisę? Myślę że zależy to od konkretnej oferty ze strony ubezpieczyciela.

 

 

 

 

Wpis ten ma charakter gościnny z www.blogoodszkodowaniach.pl

Ustanie obowiązku alimentacyjnego rodziców wobec dzieci – w prawie ukraińskim i polskim

Przepisy polskiego kodeksu rodzinnego wprowadzają ogólną zasadę, obowiązku utrzymywania dziecka przez krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo (art. 128 kro).

Artykuł 180 Ukraińskiego kodeksu rodzinnego stanowi zaś o obowiązku rodziców w zakresie utrzymania dziecka, aż do osiągnięcia przez nie pełnoletności.

Powszechne jest jednak błędne przekonanie, że wraz z osiągnięciem przez dziecko pełnoletności ustaje wobec niego obowiązek alimentacyjny. Taka sytuacja nie ma odbicia ani w ustawodawstwie polskim, ani w ukraińskim. Artykuł 188 ust. 2 Ukraińskiego kodeksu rodzinnego stanowi wprost: „Rodzice mogą zostać zwolnieni z obowiązku alimentacyjnego dziecka wyłącznie na mocy orzeczenia sądowego”. Oznacza to, że polski, ukraiński ustawodawca nie przewidują automatycznej możliwości uchylenia się od wymienionego obowiązku. Czy to znaczy, że obowiązek alimentacyjny nigdy się nie kończy? Istnieje wyjątek od wymienionej wyżej reguły. W ukraińskim ustawodawstwie przewidziano automatyczne uchylenie tego obowiązku jeśli dziecko skończyło 23 lata.

Uchylenie obowiązku alimentacyjnego rodziców w prawie polskim ustaje w przypadkach wskazanych w kodeksie tj.:

– rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych, jeśli są one połączone z nadmiernych dla nim uszczerbkiem lub jeśli dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możności samodzielnego utrzymania się

Ukraiński kodeks rodzinny przewiduje nieco inne podstawy ustania obowiązku świadczeń alimentacyjnych wobec dzieci:

– których dochód znacząco przewyższa dochody rodziców i zabezpiecza w zupełności jej potrzeby (art. 188 ust. 2)

– które nabyły prawo własności nieruchomości (budynek mieszkalny, mieszkanie, grunty) – art. 190

– które po osiągnięciu pełnoletności, kontynuują nauczania w szkole do osiągnięcia 23 roku życia (art. 199 ust.1 i 2)

Zatem osoba na której ciąży obowiązek alimentacyjny, powinna zapoznać się z przepisami kodeksu rodzinnego, zanim arbitralnie zdecyduje, że nie będzie dalej uiszczać alimentów na dziecko.

Moich Klientów często interesują krótkie odpowiedzi na konkretne pytania np. jaka kara grozi im za uderzenie ucznia w twarz.

Doświadczenia z podobnych spraw są bardzo pomocne w udzielaniu odpowiedzi na tego rodzaju pytania. Tutaj jednak trzeba zrobić dość duże zastrzeżenie, bowiem ocena konkretnego czynu zależy od wielu czynników, dodatkowych okoliczności, które będą się różniły w zależności od sytuacji.

Są nimi np. to czy zachowanie nauczyciela miało charakter incydentalny, czy też powtarzało się, czy było ono połączone z innymi zachowania negatywnymi np. niestosownymi słowami, niesprawiedliwym traktowaniem konkretnego ucznia. Wreszcie jak zachowywał się sam uczeń tzn. czy nie sprowokował zachowania nauczyciela, czy był agresywny wobec nauczyciela (werbalnie lub niewerbalnie).

Dodatkowo trzeba pamiętać, że uderzenie ucznia w twarz może wyczerpywać ustawowe znamiona przestępstwa z art. 217 §1 k.k., co oznacza, że poza postępowaniem przed komisją oraz ewentualną karą dyscyplinarną realna jest groźba postępowania karnego w sprawie o naruszenie nietykalności cielesnej. Wyrok skazujący oznacza dodatkową karę (najczęściej o charakterze finansowym- tj. grzywnę) oraz może dodatkowo obciążyć budżet skazanego nauczyciela, bowiem pokrzywdzony może domagać się dla siebie zadośćuczynienia (zasądzanego jako środek kompensacyjny w wyroku skazującym).

Przechodząc do sedna pytania- za uderzenie ucznia w twarz nauczyciela może spotkać nawet najłagodniejsza kara dyscyplinarna tj. kara nagany z ostrzeżeniem, ale tylko przy odpowiednio poprowadzonej obronie w procesie dyscyplinarnym. Oczywiście surowsze kary także są spotykane, zwłaszcza jeśli wymierzenie policzka jest jednym z kilku zachowań, będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego.

Udzielając pomocy prawnej osobom zobowiązanym do zapłaty zachowku często spotykam się z pytaniami takimi jak:

czy jest możliwość obniżenia zachowku przez sąd?

co zrobić żeby zapłacić niższy zachowek?

Oprócz ustawowych regulacji powodujących wyłączenie obowiązku zapłaty zachowku takich jak wydziedziczenie (art. 1008 k.c.) oraz niegodność dziedziczenia (art. 928 k.c.) dopuszczalne jest również obniżenie zachowku z powodu niewłaściwego, sprzecznego z zasadami współżycia społecznego zachowania uprawnionego do zachowku wobec spadkodawcy (art. 5 k.c.).

Zastosowanie przez sąd art. 5 k.c. i w konsekwencji obniżenie należnego do zapłaty zachowku (lub nawet stwierdzenie że ten zachowek w ogóle się nie należy i w konsekwencji oddalenie powództwa o zapłatę zachowku w całości) zależy każdym przypadku od okoliczności konkretnej sprawy i jej oceny przez sąd rozpoznający sprawę.

Przykłady zastosowania klauzuli generalnej z art. 5 k.c. daje nam orzecznictwo sądowe.

„W sytuacji, gdy głównym składnikiem spadku jest spółdzielcze prawo do lokalu, domek czy lokal stanowiący odrębną własność, który służy do zaspokojenia niezbędnych potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego do zapłaty zachowku w razie braku praktycznie innych możliwości zaspokojenia tych potrzeb, inne zaś składniki spadku nie wystarczają na pokrycie zobowiązania z tytułu zachowku, nie można by wyłączyć – przy rozważaniu poza tym sytuacji majątkowej i osobistej zobowiązanego do zapłaty należności z tytułu zachowku i uprawnionego do zachowku – dopuszczalności przyjęcia, iż w konkretnych okolicznościach żądanie zapłaty pełnej należności z powyższego tytułu pozostałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego (art. 5 k.c.)” (por. uchwała SN z dnia 19.05.1981 r., III CZP 18/81).

„Pozbawienie uprawnionego do zachowku jego prawa lub obniżenie wysokości należnego mu świadczenia z tego tytułu dopuszczalne jest w przypadkach szczególnych, bądź z uwagi na jego własną postawę wobec spadkodawcy, która mogłaby uzasadniać jego wydziedziczenie, bądź ze względu na wyjątkowo trudną sytuację materialną spadkobiercy obowiązanego do realizacji zachowku. Zachowek ma bowiem urzeczywistniać obowiązek moralny spadkodawcy względem osób dla niego najbliższych, a już samo pozbawienie ich dziedziczenia stanowi dla nich poważną dolegliwość. Pogłębianie jej dodatkowo pozbawianiem ich prawa do zachowku, lub jego obniżeniem na podstawie art. 5 k.c., jest możliwe jedynie w sytuacjach absolutnie wyjątkowych.” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26.10.2017 r., I ACa 395/17).

Nie ulega wątpliwości, iż masowa emigracja obywateli Ukrainy do Polski wiąże się także z nowymi problemami prawnymi w stosowaniu prawa. Przede wszystkim z koniecznością stosowania przez polskie sądy i na terytorium Polski  przepisów Republiki Ukrainy  do stosunków rodzinnych obywateli Ukrainy.

Dlatego też chcielibyśmy przybliżyć regulacje ukraińskiego prawa rodzinnego, gdyż przepisy te w wersji polskiej w zasadzie nie są w żaden sposób dostępne w Polsce.

Nadmienić przy tym trzeba, iż tłumaczenie to ma charakter autorski ( wykonane przy współpracy prawników, adwokatów ukraińskich jak i polskich), co po pierwsze oznacza, iż nie stanowi ono samo w sobie wiążącej normy prawnej- ta jest tekst w języku ukraińskim, a po drugie stanowi przedmiot prawa autorskich Kancelarii Adwokacko Radcowskiej Kacprzak Kowalak w Poznaniu.  Tak więc drogi czytelniku jeżeli chcesz wykorzystać niniejsze tłumaczenie, je powielić musiałbyś uzyskać naszą zgodę.

W niniejszym wpisie prezentujemy jedynie część regulacji ukraińskiego Kodeksu rodzinnego, dalsze tłumaczenia znajda się także na stronach niniejszego bloga.

 

KODEKS RODZINNY UKRAINY

(Najwyższa Rada Ukrainy (NRU), 2002, nr 21-22, s. 135,

na dzień 02.02.2018 r.)

 

Dział 10

MAŁŻEŃSKA UMOWA MAJĄTKOWA (INTERCYZA)

 

Artykuł 92. Prawo do zawarcia małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Małżeńska umowa majątkowa może być zawarta przez osoby, które złożyły wniosek o rejestrację małżeństwa, a także małżonków.
  2. Do zawarcia umowy małżeńskiej przed rejestracją małżeństwa, jeżeli stroną jest niepełnoletnia osoba, potrzebna jest pisemna zgoda rodziców lub opiekuna, potwierdzona przez notariusza.

 

Artykuł 93. Zakres małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Małżeńska umowa majątkowa reguluje stosunki majątkowe między małżonkami, określa ich prawa majątkowe i obowiązki.
  2. Małżeńską umowę majątkową mogą być określone majątkowe prawa i obowiązki małżonków jako rodziców.
  3. Małżeńska umowa majątkowa nie może regulować relacji osobistych małżonków, a także osobistych relacji między nimi i dziećmi.
  4. Małżeńska umowa majątkowa nie może zmniejszyć ilości praw dziecka, które są regulowane w niniejszym Kodeksie, a także stawiać jednego z małżonków w bardzo niekorzystnej (niewygodnej) sytuacji materialnej.
  5. W ramach umowy małżeńskiej nie mogą zostać przeniesione na własność drugiego z małżonków nieruchomości i inny majątek, których prawa podlegają rejestracji państwowej.

 

Artykuł 94. Forma małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Małżeńska umowa majątkowa zawierana jest w formie pisemnej i powinna być notarialnie poświadczona (w formie aktu notarialnego).

 

Artykuł 95. Początek obowiązywania małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Jeżeli umowa małżeńska zostanie zawarta przed rejestracją małżeństwa, wejdzie ona w życie w dniu rejestracji małżeństwa.
  2. Jeśli małżeńska umowa majątkowa zawarta została między małżonkami, to wchodzi ona w życie z dniem jej notarialnego poświadczenia.

 

Artykuł 96. Okres ważności małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. W małżeńskiej umowie majątkowej może być określony łączny okres jej ważności, a także czas trwania poszczególnych praw i obowiązków.
  2. W przypadku umowy małżeńskiej ważność umowy lub jej odrębnych warunków może zostać ustalona po rozwiązaniu małżeństwa.

 

Artykuł 97. Definicja w małżeńskiej umowie majątkowej prawnego reżimu nieruchomości

 

1.W umowie małżeńskiej można określić własność, którą mąż / mąż może przekazać w celu wykorzystania na wspólne potrzeby rodziny, a także reżim prawny majątku przyznany przez współmałżonka w związku z rejestracją małżeństwa.

  1. Strony mogą uzgodnić nierozprzestrzeniania się na majątek zakupiony przez nich w czasie trwania małżeństwa przepisów artykułu 60 Kodeksu i uznać jego całkowitą wspólną własność lub osobistą własność prywatną każdego z nich.
  2. Strony mogą uzgodnić możliwą procedurę podziału majątku, w tym w przypadku rozwiązania małżeństwa.
  3. W małżeńskiej umowie majątkowej strony mogą zapewniać użycie należącego do obojga lub jednego z nich majątku w celu zabezpieczenia potrzeb ich dzieci, a także innych osób.
  4. Strony mogą przewidzieć w małżeńskiej umowie majątkowej wszelkie inne warunki dotyczące statusu prawnego majątku, jeżeli nie są one sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (dosłownie: moralnymi podstawami społeczeństwa).

 

Artykuł 98. Definicja w małżeńskiej umowie majątkowej procedury korzystania z mieszkania

 

  1. Jeżeli w związku z zawarciem małżeństwa jeden z małżonków przenosi się do mieszkania, które należy do drugiego z małżonków, strony w małżeńskiej umowie majątkowej mogą porozumieć się w sprawie zasad korzystania z nieruchomości. Małżonkowie mogą umówić się w sprawie zwolnienia mieszkania przez tego z małżonków, który wprowadził się do mieszkania, w przypadku rozwodu z wypłatą odszkodowania pieniężnego lub bez konieczności takiej wypłaty.
  2. Strony mogą umówić się, że zamieszkają w mieszkaniu który należy do jednego z nich lub jest ich wspólną własnością, ich krewnych.

 

Artykuł 99. Definicja w małżeńskiej umowie majątkowej prawa do utrzymania (alimentów)

 

  1. Strony mogą umówić się o przyznanie utrzymania (alimentów) jednemu z małżonków, niezależnie od niezdolności do pracy i potrzeby pomocy materialnej na warunkach określonych tą umową.
  2. Jeśli w małżeńskiej umowie majątkowej określone są warunki, wysokość i terminy wypłaty alimentów, w przypadku niewywiązania się przez jednego z małżonków z jego obowiązków wynikających z tej umowy alimenty mogą być naliczane na podstawie wykonawczego napisu (podpisu) notariusza.
  3. W małżeńskiej umowie majątkowej może być regulowana możliwość zawieszenia prawa do alimentów jednego z małżonków w związku z uzyskaniem przez niego majątkowego (pieniężnego) odszkodowania.

 

Artykuł 100. Zmiana warunków małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Jednostronna zmiana warunków małżeńskiej umowy majątkowej jest zabroniona.
  2. Małżeńska umowa majątkowa może być zmieniona przez małżonków. Ugoda o zmianie małżeńskiej umowy majątkowej musi być notarialnie poświadczona (w formie aktu notarialnego).
  3. Na żądanie jednego z małżonków małżeńska umowa majątkowa może być zmieniony przez sąd, jeżeli wymagają tego interesy jednego z małżonków, dzieci, a także dorosłych niepełnosprawnych córki, syna, które mają istotne znaczenie.

 

Artykuł 101. Prawo do odstąpienia od małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Odstąpienie od małżeńskiej umowy majątkowej jest zabronione.
  2. Małżonkowie mają prawo odstąpić od małżeńskiej umowy majątkowej. W takim przypadku, według wyboru małżonków, prawa i obowiązki, ustalone w małżeńskiej umowie majątkowej ustają z chwilą jej zawarcia lub w dniu złożenia przez notariusza oświadczenia o odstąpieniu od umowy.

 

Artykuł 102. Wypowiedzenie małżeńskiej umowy majątkowej

 

  1. Na żądanie jednego z małżonków małżeńska umowa majątkowa może zostać wypowiedziana przez sąd z powodów, które mają istotne znaczenie, w szczególności w przypadku niemożliwości jej realizacji.

 

Artykuł 103. Uznanie małżeńskiej umowy majątkowej za nieważną

 

  1. Małżeńska umowa majątkowa na żądanie jednego z małżonków lub innej osoby, prawa i interesy której taką umową zostały naruszone, może być uznana za nieważną przez sąd z powodów określonych w kodeksie Cywilnym Ukrainy.