Sam się ostatnio zastanawiałem w jaki sposób Klienci wybierają swoich usługobiorców, zwłaszcza w sytuacji wyboru kontrahenta, gdzie kryterium ceny schodzi na dalszy plan. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, iż przy wyborze adwokata, radcy prawnego, czy Kancelarii prawnej kierowanie się jedynie cena przy powierzeniu reprezentacji pełnomocnikowi procesowemu w sądzie, czy w sytuacji uzyskania porady prawnej jest bardzo krótkowzroczne.

W zasadzie na tej zasadzie, gdyby uznać kryterium ceny za najistotniejsze uznać by należało, iż lepiej kupić Malucha niż nowego Mercedesa. Niewątpliwie bowiem ten pierwszy jest znacznie tańszy, a to że jeździ nim się gorzej, mniej bezpiecznie i mniej komfortowo nie miałoby w takim wyborze znaczenia.

Podobnie jest z prawnikami, adwokatami, radcami prawnymi. Jeżeli chcemy wybrać najlepszego dla nas adwokata, kancelarię, czy radę, to cena jakkolwiek bardzo istotna powinna zejść na drugi plan przy wyborze oferty na świadczenie usług prawnych. W pierwszej kolejności powinno nam zależeć na niezawodności , kompetentności i rzetelności wybieranego przez nas prawnika.

 

Jak zatem takiego adwokata, prawnika, radcę prawnego wybrać. Nie ulega dla mnie wątpliwości, iż najlepszym kryterium w tym zakresie jest opinia jaką dany prawnika, dana kancelaria cieszy się u dotychczasowych Klientów.

Z naszego punktu widzenia jako poznańskiej Kancelarii prawnej, zatrudniającej adwokatów i radców prawnych cały czas istotnym źródłem Klientów są tak zwani klienci z polecenia. Dobrze zatem, gdy szukamy pomocy adwokata uzyskać  rekomendację od znajomego, czy nawet znajomego znajomego, który korzystał z usług danego adwokata, najlepiej gdyby to miało miejsce w podobnej rodzajowo sprawie.

Nie każdy jednak ma taką możliwość, nie każdy też ma znajomych, którzy mieli do czynienia z kancelarią adwokacką, czy radcowską.

Moim zdaniem w tej materii może być pomocny internet, zresztą jak pokazują sugestie wyszukiwarki, przy wpisaniu chociażby hasła: „adwokat Poznań” od razu pojawiają się takie sugestie jak: „adwokat Poznań opinie”, „adwokat Poznań rekomendacje” . Choć w tym zakresie trzeba dość ostrożnie wyciągać wnioski z czytanych w internecie opinii. Nie każdy zadowolony klient takiej udzieli, prędzej ten niezadowolony.

Gdzie takich opinii szukać?

System opinii dostępny jest pod mapami google, facebook również pozwala na opiniowanie kancelarii adwokackich, które mają swoje funpage. Wreszcie istnieją serwisy prawnicze, jak np. specprawnik, który pozwala na wystawianie opinii prawnikom, którzy udzielają bezpłatnych porad w ramach tego serwisu.

 

Nie od dziś wiadomo, że dzieci często nawet nieświadomie stają się sprawcami szkody. Poprzez nieosiągnięcie przez nich odpowiedniego wieku, nie mają one zdolności do czynności prawnych przez co, co do zasady nie ponoszą odpowiedzialności za następstwa wypadku powstałe na skutek ich działania czy zaniechania.

W związku z tym, pojawiają się pytania ze strony rodziców lub też opiekunów małoletnich: kto jest  odpowiedzialny za szkody wyrządzone przed dziecko oraz czy odpowiedzialność za czyn dziecka przechodzi na rodziców?

Wiele osób twierdzi, że w przypadku wyrządzenia szkody przez dziecko rodzic automatycznie zobowiązany jest do przyjęcia odpowiedzialności za skutki zdarzenia. Jak to zatem wygląda z teoretycznego punktu widzenia?

Decydującym kryterium ponoszenia odpowiedzialności za czyny dziecka  przez rodziców lub innych osób sprawujących opiekę nad dzieckiem w chwili zdarzenia (np. nauczyciel czy przedszkolanka) jest wiek dziecka. Granicą wieku wskazaną w Kodeksie Cywilnym jest wiek 13 lat.

Odpowiedzialność za czyny dziecka, które nie ukończyło 13 roku życia

Art. 426 Kodeksu cywilnego stanowi, iż małoletni, który nie ukończył lat trzynastu nie ponosi odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę. Powyższe oznacza, że takiej osobie nie można poczytać winy za spowodowane zdarzenie, w wyniku którego powstała szkoda.

Można zatem jako przykład wskazać przypadek, w którym dziewięcio – lub dwunastolatek ukradł słuchawki ze sklepu elektronicznego. W związku z nieosiągnięciem przez niego wieku 13 lat nie poniesie on w tym przypadku żadnej odpowiedzialności za szkodę. Natomiast nie jest to równoznaczne z brakiem odpowiedzialności ze strony rodziców czy opiekunów dziecka, na których to odpowiedzialność przejdzie automatycznie.

Taka odpowiedzialność określona została w  art. 427 Kodeksu cywilnego jako odpowiedzialność za tzw. winę w nadzorze.

Z treści niniejszego artykułu jasno wynika, że osoba, która z mocy ustawy lub umowy (czyli rodzic, nauczyciel czy opiekun na obozie) jest zobowiązana do nadzoru nad osobą, której z powodu wieku albo stanu psychicznego lub cielesnego winy poczytać nie można, zobowiązana jest do naprawienia szkody wyrządzonej przez tę osobę, chyba że osoba ta uczyniła zadość obowiązkowi nadzoru albo że szkoda byłaby powstała także przy starannym wykonywaniu nadzoru. Przepis ten stosuje się również do osób, które pomimo braku obowiązku wykonują stałą pieczę nad taką osobą (np.: dziadkowie, ciocie, wujkowie- czyli osoby które opiekują się dzieckiem (przykładowo pod nieobecność rodzica).

Warunkiem koniecznym do wystąpienia odpowiedzialności rodzica lub opiekuna jest zaistnienie związku pomiędzy brakiem nadzoru a powstaniem szkody wyrządzonej przez dziecko.

 

 

Należy jednak zauważyć, że w polskim prawie istnieje domniemanie winy w nadzorze, przez co rozumie się, że rodzic czy opiekun chcąc zwolnić się z odpowiedzialności za wyrządzoną szkodę, musi wykazać, że nie uchybił obowiązkowi sprawowania pieczy nad dzieckiem.

Pomocnym w tym przypadku może okazać się argument wskazujący, że rodzice czy opiekunowie dzieci w wieku 11-12 lat powinni pozwolić dzieciom na pewną swobodę, przez co nie jest możliwym, aby dzieci były pod stałą, całodobową kontrolą.

Z tego też względu, nie można przesądzić o tym, że automatyczna odpowiedzialność za czyny dziecka w wieku 12 lat będzie spoczywała na opiekunach.

 

Odpowiedzialność za czyny dziecka w wieku od 13 roku życia do osiągnięcia pełnoletności

 

Inaczej natomiast wygląda odpowiedzialność rodzica lub opiekuna za dziecko, które ukończyło 13 rok życia. Odpowiedzialność w tym przypadku spoczywa nie na rodzicach czy opiekunach lecz na samym dziecku. Jednakże takie dziecko nie do końca może przyjąć całą odpowiedzialność, gdyż nie jest w stanie samodzielnie pokryć szkód, które wyrządziło swoim działaniem, co wynika z jego niewypłacalności.

Jednakże pomimo osiągnięcia przez dziecko wieku 13 lat, rodzice mogliby automatycznie ponosić odpowiedzialność za jego czyny, ale tylko w przypadku, gdy można by im udowodnić winę w spowodowaniu przez dziecko szkody.

Należy zaznaczyć, że pomimo zwiększania swobody wraz z wiekiem dziecka, to na rodzicach spoczywa obowiązek sprawowania nadzoru nad dzieckiem aż do osiągnięcia przez nie pełnoletniości, tj. 18 lat.

Mając  zatem na względzie powyższe, rodzice mogą być pociągnięci do odpowiedzialności obok dziecka które ukończyło 13 lat, tylko w przypadku, gdy będzie jasno wynikać, że szkoda powstała ze względu na zawinienie obowiązku sprawowania  nadzoru przez rodziców.

 

W ostatnim czasie zwróciła się do nas z pytaniem klientka, której córka w ostatnich latach była pod nadzorem kuratora, a aktualnie w Sądzie Rodzinnym toczy się postępowanie w przedmiocie skierowania jej do Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego.

Co w takiej sytuacji może zrobić rodzic?

Przede wszystkim należy pamiętać, że dziecka nie zabiorą do ośrodka dopóki nie zapadnie prawomocne postanowienie Sądu w tej sprawie. Sąd najpierw rozważy, czy zachodzą okoliczności świadczące o demoralizacji nieletniego lub o popełnieniu przez niego czynu czynu karalnego i stwierdzi, czy istnieje potrzeba skierowania nieletniego do ośrodka.

W takim postępowaniu Sąd obowiązkowo wysłucha dziecka i rodzica. Warto pamiętać również, że nieletniemu przysługuje prawo do posiadania obrońcy – w razie wątpliwości polecamy więc oddać sprawę w ręce profesjonalisty. Można również złożyć wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu.

Należy zaznaczyć, że od postanowienia Sądu stronom (rodzicowi, nieletniemu lub prokuratorowi) przysługuje apelacja. Dopiero jeśli apelacja nie zostanie złożona w przewidywanym terminie postanowienie uprawomocni się i Sąd będzie mógł skierować je do wykonania.